من و تمام چیزهایی که به خاطرش ایستادم

من هیچ وقت آدم زیاده خواهی نبودم. میتونم بگم درواقع هیچ وقت آرزوی خاصی نداشتم. اگرم داشتم خیلی واهی و دور از دسترس بوده، اونقدر که توی رویاهام یا شبا قبل از خوابم بهشون فکر کردم. ولی این راه و روش دنیاست که آدما رو عوض میکنه. منم حالا عوض شدم. حالا کمی پرجرات ترم و به خودم اجازه دادم که آرزویی داشته باشم.به جز این این اولین باریه که میخوام واسه رسیدن به چیزی تلاش کنم. خوب خیلی سخته. امروز مدام به این موضوع فکر می کردم که چرا آدما کار می کنن؟ چرا میرن تفریح یا مسافرت؟ و یا حتی چرا با هم معاشرت میکنند؟ دلیلی که بهش رسیدم این بود که آدما از فشار زمان فرار می کنند. که حسش نکنن. زمان سنگین ترین وزنه ی دنیاست و با اطمینان می گم کسی که آرزویی در دل داره باید وزن زمان رو تحمل کنه، باید که زیرش له نشه. باید تاب بیاره. به قول کسی در داستانی :" تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است."